Thomas Denver Jonsson & The September Sunrise

" Hope To Her" ***½

(Kite Recordings, via Miles of Music of Lucky Dice)
Juichend zijn de recensies van de nieuwste Zweedse ontdekking sinds Nicolai Dunger en St Thomas en dan bedoel ik natuurlijk Thomas Denver Jonsson. Deze vroege twintiger heeft het voor elkaar gekregen om op basis van een EP "Then I Kissed Her Softly (febr. 2003) en het hier besproken "Hope To Her", dat in Zweden in oktober 2003 het licht zag, gevraagd te worden voor de 2004 editie van Take Root in Assen. Collega-sites en het Britse Uncut Magazine zijn lyrisch over deze jonge Zweed als zijnde het Europese antwoord op Will Oldham, of nog groter, op Neil Young.

Thomas Denver Jonsson moet dus wel erg goed zijn. En laten we wel wezen, het is deze jonge Zweed gegund. Het feit dat een jonge muzikant uit Noord-Europa hier in West-Europa zo'n indruk achterlaat is opmerkelijk en een stimulans voor anderen. Alleen ... ik hoor het niet. Ik zie of hoor niet het briljante van "Hope To Her". Als ik de cd beluister, en dat heb ik toch meermalen gedaan, hoor ik een muzikant met een - op z'n zachts gezegd - onvaste stem. Een stem die nog net niet uit de bocht schiet bij het grootste deel van de 'fluistersongs' waaruit "Hope To Her" bestaat en die dat wel doet als het tempo naar mid-tempo drijgt te gaan. Een directe link naar Will Oldham en zijn Palace etc. muziek ligt hier voor de hand; dezelfde wringende stem en soortgelijke lofi productie. Maar er zijn mensen die dat mooi vinden natuurlijk. En dat mag.

Toch wil ik wijzen op vergelijkbare albums die de laatste tijd zijn uitgekomen, zoals de titelloze debuutplaat van Tony Dekker van The Great Lake Swimmers. Die is weliswaar verschrikkelijk lo-fi, maar bevat zeker lekkere 'hooks' en mijn inziens pakkender liedjes. En ook het laatste werk van Iron & Wine spreek me om dezelfde reden meer aan. Misschien is het aantrekkelijke van "Hope To Her" wel gelegen in het gegeven dat je af en toe denkt naar de jonge Neil Young te luisteren. Je vindt op deze plaat liedjes die dezelfde opbouw vertonen als Neil's akoestische werk, met dezelfde breaks en soortgelijke mondharmonica solo's.

Toch nog even wat sterke momenten van deze plaat naar voren halen. Zo heb ik veel respect voor de kwetsbare momenten die Thomas DJ hier heeft vastgelegd. Zo is het a capella-nummer "Pale" zeer gedurfd en indrukwekkend. Hebben "The I Kissed Her Softly" en "24 Seven" mooie verstilde momenten in zich en ook wel pakkende melodiëen - iets wat ik op een aantal andere nummers node mis - en geeft de bonustrack, de samen met Rosie Thomas en Damien Jurado gespeelde live-versie van opener "First in Line", goed de (on-)mogelijkheden van Thomas Denver Jonsson aan.

Rest de vraag of we hier nu inderdaad te maken hebben met een aanstormend talent of met een - deze keer niet uit de UK afkomstige - 'hype'?

  
Uitgekomen: oktober 2003 (Zweden) Website: Thomas Denver Genre:low-f1, americana, singer-songwriter.

Prijsnummer(-s): 24 Seven, Then I Kissed Her Softly, First in Line (live)

Naar: cdreviews