"No Such Place" ****
White's loopbaan is er één om van te smullen, want wie maakt er zo maar een her-start op 38-jarige leeftijd, toen er hem een platencontract in de schoot werd geworpen door David Byrne's world-music label Luaka Bop Records.
De eerste achtendertig jaar van zijn leven waren voor Jim White niet gemakkelijk. Hij groeide hij op in het van religie vergeven plaatsje Pensacola in Florida, was voor twee jaar een fotomodel in Europa, was taxichauffeur in het drukke New York om een loopbaan als filmmaker te bekostigen, was professioneel surfer, zwierf door het zuiden van de V.S. zonder enig doel en maakte muziek en schreef songs als liefhebberij.
Na deze toch als vrij uitzonderlijk te kenmerken levensloop lachte het geluk hem toe op het moment dat een door hem gemaakte demo op de burelen geraakte van Melanie Ciccone, manager van Daniël Lanois, vrouw van Joe Henri en zus van ... jawel Madonna. Ciccone bracht hem in contact met David Byrne en Jim White's echte muzikale leven kon een aanvang nemen.
Met behulp van Joe Henri en Victora Williams werd daarom in 1997 het vrij bizarre, aan Tom Waits refererende, "The Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-eyed Jesus!" gemaakt. Alleen de titel gaf al een reden tot een hoop gesprekstof. Ondanks de in het oogspringende titel werd het album door de critici en vooral door mede-musici echter behoorlijk geprezen en verkocht het redelijk.
Nu is er dan "No Such Place", een album vol met, zoals zijn platenlabel het zo mooi omschrijft, "Trip Folk Americana". Anderen zien het meer als "ruimtelijke elementaire rock". Welzeker is dat "No Such Place" eigenlijk een folkplaat is met als basis akoestische instrumenten ingekleurd door toevoeging van hip-hop geluiden en loops. Voor dat laatste zijn meerdere producers verantwoordelijk. Zo kreeg Jim White productionele hulp van het trio van het Britse Morcheeba, Q-Burns, Sade's Andrew Hale en Sohichiro Suzuki.
Suzuki beperkt zijn bijdrage op "No Such Place" tot twee songs, waarvan één het hoogtepunt is van het album: "Christmas Day", een loom en sfeervol nummer, waarbij Jim White's fluisterende stem verhaalt van de herinneringen aan een verbroken relatie op een Greyhound busstation, terwijl op de achtergrond een muzak-versie van James Taylor's "Fire and Rain" meespeelt. Ook memorabel is een zeer radiovriendelijke recht-voor-zijn-raap rocksong met als opmerkelijke titel "10 Miles To Go On A 9 Mile Road", al eerder te vinden op de verzamelaar "Loose - New Sounds of the Old West Volume 2" (2000). Eveneens opmerkelijk is de schier onherkenbare hip-hop versie van Rogger Miller's klassieker "King of the Road".
Ondanks de modieuze aankleding van zijn songs blijft Jim White in wezen een verhalen verteller die echter door zijn bizarre teksten een kosmisch sfeertje weet te creëren en daarom is een term als "Trip Folk Americana" niet zo slecht bedacht.
Voor fans van The Handsome Family, Johnny Dowd en Tom Waits.
Prijsnummer(-s):Christmas Day, 10 Miles To Go On A 9 Mile Road
Naar: cdreviews