"Sebastopol" ****½
Allereerst is het misschien vreemd dat "Sebastopol" wordt uitgebracht onder Farrar's eigen naam en niet onder de vlag van Son Volt; de groep die door hem werd opgericht na het verscheiden van Uncle Tupelo. In interviews geeft Farrar aan niet echt gelukkig te zijn met het stempel van alt-country artiest en door zich onder eigen naam te profileren heeft hij de mogelijkheid gegrepen om met instrumenten te experimenteren die binnen het alt-country wereldje niet direct gemeengoed zijn. Vandaar dat er op "Sebastopol" veelvuldig het geluid van de mellotron en andere synthesizers te horen is, overigens bespeeld door Steve Drodze van The Flaming Lips. Maar ook maakt Farrar gebruik van de tamburu, een instrument afkomstig uit India. Soms voegt dit een extra dimensie aan een nummer toe, zoals in het sfeerrijke "Make It Allright", soms is het net het Britse Cornershop en wat minder geslaagd. Verreweg het beste nummer op de CD is "Barstow", waarbij Jay Farrar vocaal wordt ondersteund door Gillian Welch en door het prachtige lap-steel gitaarwerk van Welch's vaste partner Dave Rawlings. Door de gebruikte vierkwarts maat, die door Farrar overigens zo min mogelijk wordt gehanteerd, herinnert dit nummer wel het meest aan zijn Uncle Tupelo en Son Volt verleden. Ook heel mooi is "Outside the Door", waarin Jay's markante stem wordt ondersteund door een potje wonderschoon slide-gitaarspel van Kelly Joe Phelps. Farrar's vaste begeleiders Tom Ray, Matt Pence en Jon Wurster doen het verder prima op het heftige "Damn Shame" en op het van een lekkere "hook" voorziene "Feed Kill Chain".
Waarna we algauw weer vijf van de zeventien liedjes van dit memorabele album hebben genoemd en we kunnen concluderen dat de muzikale zijwegen die door Jay Farrar op dit album zijn ingeslagen zijn materiaal zeer zeker hebben verrijkt.
Prijsnummer(-s): Barstow, Outside the Door, Feed Kill Chain
Naar: cdreviews