Paul Brill

"Sisters LP" ***½

( Scarlet Shame Records, verkrijgbaar via CD Baby en Miles of Music)
Verrassend product van New Yorker Paul Brill die op deze CD verder gaat met waarin hij goed is: het schrijven en uitvoeren van lekkere liedjes die zich nestelen in het grensgebied tussen pop en americana. Eerder presteerde Brill dit al op zijn debuut "Halve the Light", door hem zelf omschreven als "Post-country heartache" en de "Sisters EP" (2002), die overigens geen overlappingen heeft met bovengenoemde titel, maar het product is van een vierdaagse duik in de studio tijdens een tournee door het noordwesten van de U.S.A. Het gelijknamige "Sisters EP" schijnt een sombere en spaarzame verzameling van zeven liedjes te zijn, die ademt naar de sfeer van Nick Drake en Gillian Welch.

"Sisters LP" is echter andere koek. Paul Brill gaf zichzelf nu twee weken de tijd om om er iets moois van te maken in de studio's van Tin Pan Alley in New York en omringde zich met muzikanten van allerlei slag, waaronder leden van The Duke Ellington Orchestra en het Tin Hat Trio. Het resultaat mag er zijn, want wat een rijke productie: violen ,cello, pedal steel, trompet, tuba, fluit, saxofoon, accordeon, orgel en meer van dat soort dingen vinden hun weg op "Sisters LP". Zoals zo vaak bevinden zich de beste liedjes op het eerste deel van dit album: het folky "Begin at the End" opent het bal, waarna "Barefoot in the snow" behoorlijk beatlesk klinkt en dus de popkant opgaat. Het absolute hoogtepunt is "Macon" dat prachtig koperwerk koppelt aan de steel gitaar van Rick Morse, een combinatie die je niet vaak tegenkomt. Let ook op de prachtige trompetsolo in dit nummer, waarvan we de credits mogen toeschrijven aan ene Dr. Oscar Stivala. Leuk nummer voor elke willekeurige compilatie. Met het van een verrassende 'hook 'voorziene "Skylight" wordt de aandacht dan nog even vastgehouden."Favorite Thing" kennen we als liedjestitel, maar dan van heel andere orde (RSB) en is hier heel ingehouden, om heel uitbundig en emotioneel te eindigen; een referentie naar iemand Chris Mills is dan niet ver weg. Na de pop-hoempa van "Spit and Spite" en de pop van "Westering" is het gedaan met de arbeid en wekt afsluiter "Two Stars" alleen maar ergenis op als Prince-cliché. Voor de helft goed, zullen we maar zeggen en daar moet Paul Brill het maar mee doen.

  
Uitgekomen: 2003  Website: Paul Brill Genre: americana, pop

Prijsnummer(-s): Macon

Naar: cdreviews