""The Sugar Ditch"" ****

(Record-Cellar.com - Verkrijgbaar via o.a. Miles of Music)

Het verhaal achter deze derde cd van de groep John Train uit Philadelphia is al eerder genoemd. Zanger John Houlon deed inspiratie op voor deze plaat tijdens een zomertrip naar Memphis in een gehuurde Cadillac uit 1955. Onderweg kocht hij in het plaatsje Tunica op straat een schilderij dat hij "The Sugar Ditch" noemde. Thuisgekomen schreef hij, met het schilderij op zijn bureau, in twee weken het imaginaire verhaal over de moord op het meisje Randy op de "Sugar Ditch" in een klein stad ergens in de Mississippi-delta. "The Sugar Ditch" kan dan ook gezien worden als een conceptalbum, waarbij de liedjes het verhaal achter de moord vertellen. Houlon geeft duidelijk aan dat grote platen uit het verleden als Randy Newman's "Good Old Boys", Terry Allen's "Looks Like Rain" en "Amerasia", Mickey Newbury's "Long Road Home" en John Stewart's "Rough Sketches From Route 66" daarbij belangrijke inspiratiebronnen waren.

Los van de ontstaangeschiedenis van deze plaat blijft het feit dat de groep John Train, dat vaak wordt gezien als het mindere broertje van labelgenoten Frog Holler, een zeer goed album heeft afgeleverd. "The Sugar Ditch" brengt een gevoel over dat als typisch zuidelijk omschreven kan worden: warm, zinderend en vooral laid-back. De productie is weer in handen van Mike "Slo-Mo" Brenner, ook bekend van label- en stadsgenoten Marah en het al eerder genoemde Frog Holler. Brenner zorgt als los-vast groepslid ook voor de invulling van de pedal-steelgitaar, zijn handelsmerk, de slide basgitaar en de dobro op deze plaat, terwijl er voor de mandoline van good-old Bill Fergusson een belangrijke plaats is ingeruimd. Overige groepsleden zijn Steve Demarest (basgitaar), Mark Tucker (elektrische gitaar en steelgitaar), Mark Schreiber (drums) en natuurlijk Jon Houlon met zijn warme vocalen en op akoestische en elektrische gitaar.

Deze semi-akoestische cd zal zeker aanspreken bij mensen die vallen voor alt. country met folkinvloeden van No River City, Frog Holler, Tandy en zelfs het oudere werk van Marah. Het enigszins zoete "Are You Like Me" en "What If Ray Charles Weren't Blind", waarin de vraag "What if we were still together?" de rode draad schijnt te zijn, zijn het meest aan te bevelen voor kennismaking, waarna de rest van "The Sugar Ditch" ook zeker in de smaak zal vallen.

Prijsnummer(-s): Are You Like Me?, What If Ray Charles Weren't Blind?

Naar: cdreviews