The Waifs

"Up All Night"

 ****½

(Jarrah Records, Bertus)
Gooi jazzy folk, akoestische blues, pop en alternatieve country door elkaar en je hebt ... Australiana! Jawel, deze nieuwe, vierde CD van de uit West Australië afkomstige The Waifs is het topje van de denkbeeldige Australische ijsberg. Deze wat geforceerde beeldspraak dient om aan te geven dat ik behoorlijk onder de indruk ben van het prachtig geproduceerde "Up All Night". Zodanig zelfs dat ik The Waifs met deze CD boven de fantastische Kasey Chambers plaats.

Wat onderscheidt "Up All Night" nu van de voorgangers "Sink Or Swim" en de reuze aardige EP "London Still"? Allereerst is er het prachtige openingsnummer " Fisherman's Daughter". "I don't like gold and I don't dig pearls / I'm just your regular West Australian fishermans daughter / I'm a middle class folk singing guitar playing girl", zingt Donna Simpson met een enigszins op Lucinda Williams gelijkende stem - uiteraard met vet Australisch accent - tegen de achtergrond van een slome, maar o zo spannend gespeelde akoestische country-blues. Zusje Vikki Simpson voorziet dit prachtige liedje van een al even bijzondere tweede stem, terwijl multi-instumentalist Josh Cunningham - let op zijn overal aanwezige mond-harmonica - mooi een Tandy gitaarloopje ("Bright Brown") in het nummer weeft. "Fisherman's Daughter" lijkt op tweederde van het nummer uit te doven, smeult verder nog wat en eindigt indrukwekkend. Alleen dit nummer rechtvaardigt de aanschaf van deze CD al.

Maar de koek is nog niet op: het van de EP met dezelfde naam al bekende "London Still" verhaalt op een mooie melancholieke manier de heimwee naar het verre Down Under. Liedje vier, het vrolijk huppelende "Lighthouse", is gewoon een erg lekker en aanstekelijk pop-folk liedje. "Three Down" is een  ander hoogtepunt: referentiepunten zijn hier Bonnie Raitt en zelfs Little Feat, dus up-tempo country-blues met zelfs funk invloeden. Zo is er over de overige acht liedjes ook het nodige positieve te verhalen; reken maar dat er geen zwakke broeder tussen zit.

Opmerkelijke plaatwerk van een bijzonder drietal dus. Zo worden ze al vergeleken met de Canadese The Be Good Tanyas. Die vergelijking gaat niet in z'n geheel op, want persoonlijk vind ik The Waifs veel minder traditioneel klinken en meer de popkant opgaan. De overeenkomsten zijn er natuurlijk ook: beide zijn een trio en  hebben drie aparte songschrijvers met drie verschillende, maar elkaar goed aanvullende stemmen.

Hoogst waarschijnlijk zullen The Waifs, net als voorheen The Be Good Tanyas, binnenkort in de schijnwerpers verschijnen. In Amerika stonden ze tenslotte al in het voorprogramma van Bob Dylan en als eerste Australische act op het Newport Folk Festival. In Europa zal het dus ook wel goedkomen.

  
Uitgekomen: januari (Austr.)/oktober 2003 Genre: folk, blues, pop, country Website: The Waifs

Prijsnummer(-s): Fisherman's Daughter, London Still, Three Down

Naar: cdreviews